In nummer 3 deze maand:

- Interview met Janneke Brinkman
- Zelfmaken: een mooie poncho voor (klein)dochter en haar pop of beer breien
- Worden de kinderen van nu nog een beetje opgevoed?
- Mag je straffen als je op de kleinkinderen aan het oppassen bent?

OOK 3 ligt 10 14 februari in de winkel

De meeste oppasdagen trakteren wij onszelf op een heerlijk broodje ergens in een van de leuke restaurants in Deventer. Natuurlijk gaat Daniel mee. Hij vindt dat heel gezellig, er valt veel te zien en hij krijgt de nodige aandacht van het personeel.

We smeren voor hem dan een boterhammetje met appelstroop en hebben een bekertje melk mee.
Op de een of andere manier vindt hij het prettig om de lunch samen te laten vallen met het produceren van een poepbroek.

Gelukkig zijn de meest restaurants voorzien van een verschoonruimte, al dan niet met speciale luieremmer. Afgelopen vrijdag was geen uitzondering. In een prachtige tearoom, waar heerlijke hapjes worden geserveerd en dus veel gasten zaten te smullen, vulde Daniel wederom zijn luier.

We overwogen heel even om hem thuis te verschonen, per slot van rekening niet echt een grote afstand. Het was maar een heel kort momentje, want al snel begon zich een sterke geur te ontwikkelen. In de prachtige ambiance van verrukkelijke taartjes, scones, room en sandwiches is dit niet helemaal de bedoeling.
De lucht verspreidde zich zo snel, dat ik hem vlug onder mijn arm nam richting verschoonruimte. De lucht als een spoor achter me aan slepend. Het restaurant slaakte een zucht van verlichting. Toen we terugkwamen zette Daniel zijn meest onschuldige en ontwapenende glimlach op.

Opgelucht, net als ik en al die andere gasten.

Brei een lieve poncho voor pop of beer of voor je (klein)kind!

OO12003OO_v1_p061
OO12003OO_v1_p062

In het patroon is een foutje geslopen. Het patroon moet zijn:
3 st tricotst r, 7 st bolletjes, 3 st tricotst r, 6 st tricotst av,6 st tricotst r, 6 st tricotst av, 3 st tricotst r, 5 st tricotst av

Nog steeds voelt het alsof Daniel er nog maar net is. En dat is natuurlijk ook zo. Het  is nog maar een heel klein broekkie.

Oké, hij vindt zichzelf al een hele piet, eigenwijs als hij is, maar hij is nog maar krap twee turfjes hoog. Toch gaat hij deze zomer, als alles goed gaat, grote broer worden.
Jawel, zijn ouders zijn zwanger. Feest, champagne, tralala!
Nog een kleinkind. Wat mij betreft kunnen het er niet genoeg zijn. Heerlijk!

Direct schiet er van alles door je heen. We hebben twee logeerbedjes nodig want Daan is nog te klein voor het grote bed. We hebben er straks twee in de oppas, goed dat we samen zijn. En hoe zou het deze keer gaan? Eigenlijk probeer ik daar niet aan te denken. De vorige keer heb ik me zo druk gemaakt. Te druk. Hoogst waarschijnlijk is het weer een klein baby’tje. Geeft helemaal niets, zolang het maar gezond is.

Bij de vorige zwangerschap had ik een heel sterk gevoel dat het een jongetje was. Nu niet, geen idee wat het gaat worden. Het maakt ook helemaal niets uit. En Daniel? Ik ben heel benieuwd hoe hij gaat reageren. Het is een vriendelijk en vrolijk kind, maar het kon best wel eens erg wennen worden voor hem.

Is ook heel wat, grote broer worden!

Ben je de hele dag druk bezig met stofzuigen, zemen en strijken of geniet je alleen maar van het omaschap?
Wat doe je als de kleinkinderen op bed liggen of naar school gaan? Lekker op de bank een tijdschrift lezen of druk bezig om de huishoudelijke klusjes van de kinderen bij te werken?
OOK wil graag weten hoe jij je dag doorbrengt als je aan het oppassen bent op de kleinkinderen.

 Mail je naam en verhaal naar OOK

Neem nu een jaar-abonnement op OOK en krijg de Davos houten slee (inclusief rugsteun voor de kleintjes en een handig trektouw) helemaal gratis!

Klik hier voor meer informatie

Eigenlijk is Ikea een pretpark. Niet alleen voor kinderen, ook voor veel ouders en grootouders. Lekker kijken en inspiratie opdoen en je mag overal aankomen en alles uitproberen. Voor kinderen betekent dit dat ze lekker kunnen spelen, met name op de kinderafdeling. Heel veel van het speelgoed staat daar op de grond, klaar om getest te worden.
Wij zijn beslist geen vreemde in dit warenhuis, maar we waren er nog niet met Daniel geweest. Ik was al van plan hem uit de wagen te halen op de kinderafdeling en hem lekker te laten spelen met al dat moois.

Er staat een leuk keukentje met potjes en pannetjes, een tafel met auto’s en kruip- en wipspeelgoed. Alles werd geïnspecteerd en de keuze viel zonder aarzeling voor de tafel met auto’s.
Knuffels, met name de knuffelvoetbal, waren ook leuk. Van het keukentje alleen de deurtjes en het wipspul was nog wat te groot voor hem. Maar de auto’s… daar kon hij geen genoeg van krijgen. Vooral de lage tafel waarop hij ze kon laten rijden en waar je goed aan kunt staan was fantastisch.
Opeens zag hij dat er heel veel speelgoed opgestapeld naast de rekken stond. Dozen vol met blokken. Dat is interessant, hoe krijg je de onderste daar nu uit? Tja, heel interessant. Maar halverwege dit experiment, hebben we hem maar meegenomen.

Onder protest, dat wel.

Onze kleinzoon weet heel goed wat hij wil en nog beter wat hij niet wil. Dit ‘willetje’ begint zich inmiddels aardig te vormen. Neem zijn middagslaapje. Is het gezellig, dan voelt hij er helemaal niets voor om te gaan slapen.

Vooral als wij er nog maar net zijn. Afgelopen vrijdag bijvoorbeeld.
Omdat Daniel al vroeg wakker wordt, is zijn eerste slaapje net nadat wij binnen zijn gekomen. Z’n lijfje is dan al heel moe, maar zijn koppie verzet zich tegen de oprukkende vermoeidheid.
We brengen hem naar zijn bedje en horen al snel luidkeels roepen: ‘kijken, kijken!”. Daarmee bedoelt hij dat hij wil spelen. We laten hem even roepen in de hoop dat hij gaat slapen. Maar na niet al te lange tijd gaat het roepen over in hevig snikken. Daar kunnen we erg slecht tegen, dus halen we hem uit bed.

Blij met deze overwinning kruipt hij tevreden op opa’s schoot met een boekje. Terwijl opa voorleest zie ik zijn oogjes dichtzakken. Als ik een foto neem begint hij dapper te lachen: ‘ik ben niet moe hoor”. Natuurlijk niet knul, dus  brengen we hem naar zijn bedje. En dit keer gaat hij rustig liggen en valt meteen in slaap.
Het meest moeilijke aan zo’n kleine dreumes is dat je niet weet wat er in dat koppie omgaat. Aan de andere kant, dat is meteen ook het mooie. Kleine kinderen reageren nog zo puur en zuiver.

Dat is magisch!

Een mooie beretrui voor stoere jongens en meisjes in maat 62, 68 en 74

beschrijving
Tekeningen_Berentrui

In OOK 2/2012 staat een zelfgemaakt dorpsplein uit het  boek Kosteloze knutsels met textiel.

Hierbij het patroon van de huisjes: dorpsplein patroon