Jan Dijkema, opa Jan, is 63 jaar. Zijn eerste kleinkind: Marnick is inmiddels 4,5 jaar. Marnicks zusje Jenthe is 10 maanden en zij is zijn eerste kleindóchter. De zoon van opa Jan, de oom van Jenthe & Marnick, was zo lang vrijgezel geweest dat hij geen zin meer had om helemaal vanaf het begin te beginnen... Daardoor heeft opa Jan er opeens nog drie kleinzonen bij, van 7, 9 en 13 jaar.

Jan heeft sinds 1963 verkering met Oma. Ze wonen van november tot mei in Nederland en van mei tot november in Frankrijk. Opa Jan was leraar Nederlands en muziek, en werkte tot zijn pensioen aan het gymnasium te Utrecht. Nu vult hij zijn tijd met klussen, lezen, schrijven en muziek maken. Ja, en met de kleinkinderen natuurlijk! Zijn enthousiaste verhalen en belevenissen als opa kun je vanaf nu hier lezen!

Waar deze fascinatie van Marnick met aardrijkskunde vandaan komt (zie het blogje ‘KOP’), weet ik werkelijk niet. Maar het neemt gigantische vormen aan.
Ik kom van een schoolconcert terug uit Hongarije. Marnick beziet de loodzware koffer.
“Maak hem eens open, Opa…”
“Waarom varken? Ik wil eerst zitten en koffie.”
“Maar ik wil zien wat er allemaal in zit. Hij is zo zwaar.”
Ik weet natuurlijk best wát hij wil zien dat er in zit. Ik ken hem langer dan vandaag. Maar de souvenirs en cadeautjes zitten in de handbagage.
“Breng me die zwarte tas maar even, jochie.”
Omdat hij de eerste is, mag hij kiezen. Maar ik wist al wat hij neemt: zo’n embleem dat je op je mouw kunt naaien. Het heeft de vorm van Hongarije en de kleuren van die vlag. Marnicks keus valt er inderdaad onmiddellijk op, al moet hij over het doel ervan toelichting krijgen.
Dat lijkt hem wel cool. Maar dan kijkt hij nog eens goed naar de vorm van het dingetje.
“Oop, dit is Hongarije niet. Wel bijna, maar het klopt niet.”
De hemel zij dank heeft de mevrouw van de souvenirwinkel me op deze kwestie voorbereid.
“Nee varken, dat is zo. Dit is het Hongarije van een tijd geleden, toen het groter was. De Hongaren zijn daar nog trots op. Na de oorlog zijn de grenzen gekrompen.”
Mijn uitleg bevredigt hem. Zijn oog valt op de kalender, die ikzelf als herinnering heb meegekregen. “Is dat Hongaars?”
Hij bladert en vertaalt de namen van de maanden. Dat is niet extreem knap, want de volgorde kent hij uit z’n hoofd. Bovendien zijn dat ongeveer de enige Hongaarse woorden die op de onze lijken. “Wil je die kalender ook hebben, varken?”
Dat wil hij wel en hij begint meteen met viltstift de data van verjaardagen te omcirkelen. In december krijgt de 8e een rondje. Nu vergeet Opa wel meer, maar deze verjaardag is mij toch totaal onbekend, zodat ik informeer. Een verwijtende blik is mijn deel. “Dan is mijn knuffel jarig, Opa; dat wéét je toch wel?”
Dat is waar ook. Volkomen onterecht bemoei ik me er weer mee: “Moet je dan de 25e ook niet kleuren?” vraag ik. “Je weet toch wel wie er dan jarig is?”
Ja, dat weet mijn kleinzoon best. Hij zit op een christelijke school. Maar hij schudt z’n blonde brillenkoppie.
“Nee Oop, ik doe alleen familie…!”