Kindervriendschappen

Ieder kind wil graag vriendjes of vriendinnetjes hebben, omdat het leuk is om met elkaar te kunnen spelen. Maar het is vooral goed, omdat ze ervan leren. Ze moeten rekening houden met een ander en zich inleven in de gevoelens van een ander. Kinderen leren ook van elkaars gedrag. Als een kind bijvoorbeeld vaak huilt om niks zal hij van andere kinderen leren dat het een beetje overdreven is. Of dat je niet altijd de baas kunt spelen over een ander, dat je je aan bepaalde regels moet houden, dat je voor elkaar op kunt komen en hoe je ruzies kunt oplossen.

Een baby ziet zichzelf nog als een verlengstuk van zijn ouders en niet als een eigen persoon. Hij kan dus nog geen keuzes maken. Het is wel opvallend dat baby’s graag naar elkaar kijken en zo contact zoeken met elkaar. Baby’s nemen ook gedrag van elkaar over. Als één baby begint te huilen doen anderen dat vaak ook en als één baby voor de lol gaat gillen, doen anderen dat soms ook na. Ze geven elkaar wel eens speelgoed – een vorm van contact maken - , maar pakken het even zo vrolijk weer van elkaar af.

Een peuter zit in de fase waarin hij zichzelf als het middelpunt van het bestaan ziet en erg egocentrisch is. Je in een ander verplaatsen is dan erg moeilijk. Om vrienden te zijn moet je dat juist wel kunnen. Peuters zijn erg geïnteresseerd in elkaar, maar spelen meestal nog niet samen, maar meer naast elkaar. Wel brengen ze elkaar op ideeën en doen ze elkaar na, maar dat is meer een fase in hun ontwikkeling.

Een kleuter heeft vriendjes vooral nodig als steun. Hij maakt meestal niet veel onderscheid in de kinderen waarmee hij speelt, als hij maar met iemand kan spelen. Soms is dat het kind dat naast hem zit in zijn groep of het buurmeisje dat hij elke dag ziet. Als een kind op school in een nieuwe groep komt, geeft het hem veiligheid om een vriendje of vriendinnetje te hebben. Het geeft hem steun bij al het nieuwe waar hij aan moet wennen. Is een kleuter eenmaal gewend op school, dan wordt vaak ook duidelijker met wie hij wel en niet wil spelen.

Door met leeftijdsgenootjes op te trekken leert een kind bepaalde rollen aan. Vanaf een jaar of zes spelen de meeste kinderen het liefste met kinderen van hun eigen geslacht. Een jongen leert van vriendjes hoe jongens zijn en meisjes van vriendinnetjes hoe meisjes zijn. Een meisje zal zich door meisjesvriendschappen ook steeds meer bewust worden een meisje te zijn en voor een jongen geldt hetzelfde voor jongensvriendschappen. Toch zijn er altijd meisjes die ook graag met jongens spelen en andersom.

Oudere kinderen kiezen vaak vriendjes uit die uiterlijk op hen lijken of dezelfde interesse hebben als zij. Meisjes spelen het liefste met meisjes, want jongens zijn hen vaak te stoer of te wild. Terwijl jongens meisjes vaak kinderachtig of stom vinden, juist omdat ze niet wild en stoer zijn. Sommige kinderen vallen op door hun gedrag, ze zijn populair. Ze zijn bijvoorbeeld stoer, maken graag grapjes of zijn een soort leidertjes in de dop. Zulke kinderen hebben vaak een grote aantrekkingskracht op anderen. Iedereen wil graag met ze spelen, omdat ze net zo willen zijn als zij.

Sommige kinderen hebben veel vrienden, anderen weinig. Dat heeft meestal te maken met de aard van een kind. Een kind met weinig vrienden kan inniger vriendschappen hebben dan een kind met heel veel vriendjes, die misschien een meer oppervlakkige betekenis voor hem hebben. Je hoeft je pas zorgen te maken als een kind nooit een vriendje of vriendinnetje heeft.

Sommige kinderen zijn heel onhandig in hun contact met anderen. Ze zijn te wild, te druk of plagen anderen te veel, waardoor deze ze liever uit de weg gaan. Samen met een kind erover praten en oefenen hoe hij dat anders zou kunnen doen, kan helpen. Het kan ook helpen een kind op een clubje te doen, waar kinderen leren hoe ze met elkaar kunnen omgaan. Maar dat neemt niet weg dat kinderen in onze ogen vaak wreed met elkaar omgaan. Ze wijzen een kind soms af als zijn uiterlijk anders is dan dat van de andere kinderen uit de klas of buurt. Bijvoorbeeld omdat een kind dik is, een bril of andere kleding draagt of een ander kapsel heeft. Soms is daar iets aan te doen, door bijvoorbeeld een heel mooie bril te kopen, een leuk kapsel te laten knippen en als het lukt iets aan het overgewicht doen.

Kinderen zijn soms te verlegen om contact te maken, terwijl ze wel graag een vriendje of vriendinnetje willen hebben. Je kunt hen als (groot)ouders een handje helpen door thuis speelafspraken met andere kinderen te maken. Het is gemakkelijker als een kind thuis aan andere kinderen kan wennen en vriendschap met ze kan sluiten. Dan gaat het in de klas of bij het op straat spelen ook beter.

Dat kun je beter niet doen, want daardoor maak je het vriendje nóg aantrekkelijker voor je kleinkind. Een kind heeft ook recht op een eigen keuze. Je kunt wel het contact op een laag pitje proberen te zetten, waardoor de invloed minder groot zal zijn. Een andere oplossing kan zijn om het kind vaak thuis uit te nodigen, zodat de (groot)ouders zelf kunnen zien wat ze uitspoken en ze kunnen leren wat wel en niet kan.