Onze kleinzoon weet heel goed wat hij wil en nog beter wat hij niet wil. Dit ‘willetje’ begint zich inmiddels aardig te vormen. Neem zijn middagslaapje. Is het gezellig, dan voelt hij er helemaal niets voor om te gaan slapen.
Vooral als wij er nog maar net zijn. Afgelopen vrijdag bijvoorbeeld.
Omdat Daniel al vroeg wakker wordt, is zijn eerste slaapje net nadat wij binnen zijn gekomen. Z’n lijfje is dan al heel moe, maar zijn koppie verzet zich tegen de oprukkende vermoeidheid.
We brengen hem naar zijn bedje en horen al snel luidkeels roepen: ‘kijken, kijken!”. Daarmee bedoelt hij dat hij wil spelen. We laten hem even roepen in de hoop dat hij gaat slapen. Maar na niet al te lange tijd gaat het roepen over in hevig snikken. Daar kunnen we erg slecht tegen, dus halen we hem uit bed.
Blij met deze overwinning kruipt hij tevreden op opa’s schoot met een boekje. Terwijl opa voorleest zie ik zijn oogjes dichtzakken. Als ik een foto neem begint hij dapper te lachen: ‘ik ben niet moe hoor”. Natuurlijk niet knul, dus brengen we hem naar zijn bedje. En dit keer gaat hij rustig liggen en valt meteen in slaap.
Het meest moeilijke aan zo’n kleine dreumes is dat je niet weet wat er in dat koppie omgaat. Aan de andere kant, dat is meteen ook het mooie. Kleine kinderen reageren nog zo puur en zuiver.
Dat is magisch!
