Diner

Nog altijd is Daniel dol op eten. Hij gaat er altijd even goed voor zitten en knijpt vergenoegd met zijn handjes als hij nog even moet wachten tot alles in gereedheid is gebracht. Pure voorpret!
Vrijdag stond er een geheel nieuw potje voor hem klaar. Beter gezegd, een kuipje. De verpakking belooft dat dit een sterrenwaardige maaltijd is. Tilapia met allerlei groenten en heerlijk smaakjes. Bij het lezen loopt het water je in de mond.
Na het opwarmen en openen is dat al beduidend minder. Sterker nog, het ruikt te veel naar vis en ik zie alleen maar stukken erwten in een erg stevige brij.
Het kuipje is gemaakt door een erg bekende fabrikant dus het zal wel goed zijn…

De eerste hap blijft even verwachtingsvol in zijn mondje maar komt er dan zonder meer weer uit. De tweede hap volgt dezelfde weg. Bij hap drie begint hij enorm te brullen van teleurstelling. Hij ziet zijn geliefde diner geheel in het water vallen.
Ik proef even een hapje, Arie weigert. Hij vindt het stinken.
Het is niet bedorven of zo, maar lekker is anders.

Ik duik in de kelder waar de voorraad staat. Daar zie ik een rij potjes met pasta in tomatensaus. Duidelijk favoriet, want er staan er een heleboel van. Ik grijp een potje, slinger die in de magnetron terwijl Daniel luid brullend dikke tranen produceert.
Als ik met de ‘ rode’ pot de kamer binnensnel slaakt hij een zucht van verlichting. De zon breekt door op zijn snoetje en hij opent zijn mond voor de eerste grote hap. De pot gaat helemaal leeg.

Volgens het Voedingscentrum moet een kind iets wel vijftien keer proeven voor ze het lekker vinden. Wel, dat doen zijn ouders dan maar. Wij zien graag een jongetje dat geniet van zijn maaltje. Bovendien zijn onze jongens ook groot geworden van bijna uitsluitend bruine bonen en nu zijn het echte lekkerbekken!
We poetsen Daniels tevreden snoetje schoon!

Hij werpt ons al kruipend nog even een dankbare blik toe voordat hij de hoek om is, op weg naar nieuwe avonturen.